Een oude connectie

Gepubliceerd op 17 november 2020 om 12:06

Hoe komt dat toch dat ik zo'n connectie heb met Brazilië? Een vraag die ik mezelf gesteld heb en het antwoord ligt ergens in een ver verleden. Mijn moeder, zaliger, had een héél goede vriendin, Betty. Betty kwam al eens op bezoek. In feite heel weinig en dat had een reden. Betty woonde namelijk in Brazilië meer specifiek in Rio de Janeiro. Haar man had een belangrijke functie bij de vestiging van een Europees bedrijf in Rio De Janeiro. Ik hoorde als kleine jongen zo de eerste verhalen over een mytisch land. Het eerste zaadje was gepland en dat sluimerde gedurende vele jaren tot op de dag dat één van de leiders in de jeugdbeweging besliste om als ontwikkelingshelper naar Joao Pessoa te trekken. hij zou maar korte tijd weg blijven maar hij is nooit terug gekeerd. Brazilie had hem veroverd. De levenswijze, de energie, de passie, de schoonheid en de lelijkheid van een enorm land. Ik weet dat ik toen beslist heb: "Ooit kom ik ook naar daar." Opnieuw bleef die connectie op een laag pitje verder sluimeren. Natuurlijk volgde ik als voetballiefhebber de "Seleçao" de  Braziliaanse voetbalploeg en was er sporadisch contact met mijn jeugdleider en het ontwikkelingswerk dat hij daar deed met straatkinderen. Opnieuw gingen vele jaren voorbij en opnieuw gebeurde er iets waardoor die connectie nog maar eens duidelijk werd. Als consultant bij een groot Internationaal consulting bedrijf , kreeg ik de de vraag of ik voor een klant een opdracht zou kunnen doen in Taubaté, dicht bij Sao Paulo. Mijn koffer was héél snel gepakt en ik ben naar Brazilië vertrokken voor de opdracht. Omdat ik dan toch daar was had ik er een week vakantie aan gekoppeld. 

Ik vond rust op het strand van Ilhabela en daar kwam spontaan een vraag naar boven. "Waarom zou ik teruggaan naar Belgie?" Ik kon eventueel beginnen bij het Braziliaanse filiaal van mijn werkgever maar er is één reden geweest waarom ik het belangrijk vond om terug te komen en die reden was, mijn kinderen. Opnieuw gaan vele jaren voorbij en dankzij internet kom ik in contact met een zekere Aurea. Ruim twee jaar hebben wij af en toe met elkaar gepraat via messenger. Er is zelfs een lange periode van stilte geweest tot in 2018 er opnieuw een contact is. Wij spreken af in Brussel aan de Basiliek van Koekelberg en dan is de vonk overgesprongen en is een héél oude connectie een nieuw leven beginnen leiden dat elke dag mooier en intense wordt. 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.